Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Wat een fantastische dag was het!

Met mijn benen op het ziekenhuisbed zit ik in een stoel naast dat zelfde bed. Nu 2 dagen na mijn verjaardag is alles wel een beetje tot rust gekomen en hebben alle indrukken plaats gemaakt voor enthousiasme en energie. Want die heb ik op mijn verjaardag afgelopen donderdag wel gekregen. Meer dan dat zelfs. Even over twaalven kwam de zuster met slingers naar mijn ziekenhuisbed toe. Erg lief maar daar had ik weinig behoefte aan. Geen slingers in het ziekenhuis.

Ik heb anderen wel eens met slingers in het ziekenhuis zien liggen en kreeg dan altijd een gevoel van diepe medelijden. Nu had ik die met mijzelf. Alle kaarten die binnen zijn gekomen laat ik weer mee naar huis nemen, net zoals de meeste boeketten. Ik heb er twee staan. Gewoon omdat het nou eenmaal een stuk gezelliger staat.

Het zal zo’n beetje om 00.30 uur zijn geweest dat mijn broer nog even langskwam vanuit de ArenA. Ik zat nog versuft en verslagen op bed van al het gebeuren die dag. Want als ik er aan terug denk word ik weer weeïg, een rot gevoel. Het had zo anders moeten zijn dan het is gelopen. Dus even lekker praten kon geen kwaad. Ruim een uur later kwam de zuster vragen of we er een bed bij wilde hebben en Sander kon blijven slapen. Dat hebben we maar gedaan. En de nacht waar ik tegen opzag werd zo toch nog een fijne nacht. Niet dat ik veel heb geslapen. De benauwdheid bleef lastig. Maar het was goed dat mijn broer er was. Niet te weten dat hij de volgende ochtend als de regisseur zou spelen voor mijn verjaardag.

Ik vond het al wat merkwaardig dat er ’s ochtend op mijn verjaardag in een aardig tempo werd doorgewerkt. Zelfs dokter Schellens was er vroeg bij, de verpleging draaide wat maar écht helemaal had ik het allemaal niet door. Blijkbaar was het hele AvL op de hoogte behalve ik. Tegen een uurtje of 10 verlieten we na vele felicitaties het ziekenhuis op weg naar huis. Ik verlangde naar een lekkere douche. Want ik voelde me op mijn verjaardag verre van jarig. Mijn keel was schraal, nekspieren deden behoorlijk zeer en mijn stem leek op die van een irritante smurf doordat dit steeds vacuüm trok. Allemaal gevolgen van de ingreep een dag eerder. Maar niets mocht de pret drukken kennelijk. Thuis was ik alleen. Er lag wel een keurig setje met kleren klaar. Niets geks, gewoon wat ik wel eens vaker draag. Dat was een beetje vreemd maar ook weer niet. Sander gaf mij wat tijd om te douchen en we spraken een tijdstip af waarop hij terug zou zijn. Zo kon ik even lekker tot rust komen en mijzelf proberen te hervinden. Kennelijk liep alles perfect volgens schema want ik heb geen moment gevoeld dat ik moest haasten. Nog steeds was niet duidelijk wat de bedoeling zou zijn. Maar gewillig en gelaten liet ik alles maar over mij afkomen. Eenmaal weer in de auto kreeg ik wat verdere informatie; Een locatie. Op mijn vragen of het wel lekker rustig zou zijn en ik er eigenlijk helemaal geen zin in had reageerde mijn broer zoals hij dat kan. Toen wij even voor elf uur bij het Eksternest in Almere Haven aankwamen zag ik van buiten naar binnen veel bekenden. Heel veel bekenden. En het viel mij op dat zij allemaal wel erg formeel gekleed waren voor een feestje om elf uur in de ochtend. Dat was het moment waarop ik argwaan begon te krijgen dat er wel eens wat meer aan de hand kon zijn. Maar dat gaf te gelijke tijd ook weer een enorme boost in mijn energie om al die mensen te zien die speciaal voor mij waren gekomen. Ik ga natuurlijk geen namen noemen maar kan je wel zeggen dat van degene die er waren ik het ook écht waanzinnig vond dat ze er stonden.

Doordat mijn luchtpijp een dag eerder was geperforeerd bestaat er een reële kans op infecties. Vandaar de sterke antibiotica die ik vijf dagen lang, vier keer per etmaal krijg toegediend. Normaliter zoenen we bij binnen komst. Niet gedag zeggen voelt als een burger op een nudistencamping. Toch wilde ik graag iedereen even persoonlijk gedag zeggen. “De hand” bleef over. Zo kon ik toch nog een rondje maken. Ook de fotograven waren in grote getallen op komen dagen. Ik ken iedereen maar het waren er veel. Pas achteraf besefte ik mij dat ik juist daardoor had kunnen bedenken dat er nog wat stond te gebeuren. Maar het kwartje viel niet. Net terwijl ik klaar was stond daar onze burgermeester ineens bij ons. Geweldig! Ik ben sowieso fan van haar en ook haar charismatische krachtige optreden op mijn verjaardag was weer top. Ze leidde het officiële gedeelte. Ik kreeg mooie woorden te horen én een onderscheiding. Ereburger van Almere. Wow! Tijdens haar speech bleek dat mijn vader verantwoordelijk was voor alles. Dat was de grootste verassing. Ik vond het echt tof dat juist hij het initiatief had genomen. Ik ontving een prachtig speldje en een mooie penning. Ik ben eigenlijk benieuwd of ik nu ook een keer op een Nieuwjaarsborrel mag komen. Iedereen heeft inmiddels wel de reportage van Omroep Flevoland gezien. Happend naar adem zit ik daar in het interview. Als ik dan naar mijzelf kijk zie ik werkelijk waar iemand anders zitten. Zo liep ik trouwens ook deze ochtend rond. Ik was blij voor iemand anders leek het wel. Want waarom moet ik nou een onderscheiding ontvangen. Aan de andere kant kan ik me wel achter de motivatie vinden. Ik ben er ook wel echt trots op.

Na een heerlijke lunch op de stadsboerderij was mijn kaarsje op. Tijd om thuis nog even wat te slapen voordat ik weer terug ging naar het AvL voor de antibiotica van 18 uur. De antibiotica van de middag kreeg ik bij wijze van uitzondering deze keer wel in een pilletje. Het plan was om na 18 uur opnieuw terug te gaan naar Almere en bij onze favoriete Griek wat te gaan eten. Zo gezegd zo gedaan. En het was heerlijk. De pittige kruiden waren overigens niet zo een goed idee kwam ik later in de nacht achter. Want eenmaal weer in het AvL, in mijn bedje kon ik de slaap amper vatten. Alle gedachtes, indrukken, emoties en de Griekse kruiden beletten mij te slapen. Maar de roes van het zoete van deze dag was sterker dan de irritatie over de slaap. En zo werd het al weer vrijdag. De bloemen blijven binnenstromen. Zelfs bloemen ontvangen van het ziekenhuis en mijn dokter.

Op vrijdag stond de eerste bestraling op het programma. Maar mijn eerste daad als ereburger van Almere moest een goede worden. Gebak dus voor iedereen op de vierde verdieping hier in het AvL. Laat me je vertellen dat dat wordt gewaardeerd. De hele afdeling (ongeveer 50 mensen) wisten van alles. Dat hebben ze goed gedaan. En dus wilde ik hen graag bedanken. En zo vorderde de dag naar het einde van de middag. Een bestraling stelt eigenlijk helemaal niets voor om mee te beginnen. Je merkt het niet, ruikt het niet en hoeft er al evenmin rekening mee te houden. Ik dacht dat ik naar kipfilet zou ruiken of dat er iets zou gaan schroeien. Het bedachte programma om de luchtweg vrij te krijgen is dat er twee keer een hoge dosis bestraling wordt gebruikt. Doorgaans wordt er een periode bepaald waarin iedere dag bestraling plaats vindt. Bij mij dus niet. Voor kenners: Men spreek over “8 grey”. Gevolg is wel dat we nu al kunnen aannemen dat er meer schade zal ontstaan in de omliggende omgeving maar het is een afweging die wordt gemaakt. Daarna volgt een nieuwe longscan scan om te zien of er resultaat is geboekt. Daarna wordt er een nieuwe poging ondernomen om een stand te plaatsen. Maar of het zover kan en mag komen is nu nog een grote vraag. Bekend is dat de kankervorm die ik heb niet altijd even goed reageert op radiotherapie. Het zal weer eens niet zo zijn. Het was de eerste keer dat ik bij de radiotherapie terecht kwam. Een mooie afdeling moet ik zeggen. De ruimte waar ik mij bevond had als thema sneeuw. Een gedicht, schilderij, muurschilderingen en wat foto’s van het witte goed.  En zoals je weet kan ik wel overweg met sneeuw. Ik voelde me dus prima thuis. En ook hier is het verplegend personeel ongelooflijk aardig. Praatje pot, ik kreeg een verkorte rondleiding omdat ik wel wat erg veel vragen stelde over de werking denk ik. De inhoudelijke vragen over de bestraling had ik deze dag al eerder kunnen stellen aan de radiologe die even aan mijn bed kwam. Op mijn lichaam lopen inmiddels enkele lijnen. Op mijn borstkast tot aan mijn navel en aan de zijkanten van mijn lichaam lopen rode lijnen van inkt. Met deze lijnen kan ik steeds in een zelfde positie worden gelegd op de tafel waardoor de bestraling op exact dezelfde plek plaatsvindt. Met als doel een hoger rendement. Na maar liefst twee keer acht seconden was ik weer klaar. Onvoorstelbaar zo kort als dat duurt. En voor ik het wist was ik weer terug op mijn kamer. Hoe gek het ook klinkt, ik meen kort nadat ik terug was, gevoelt te hebben op welke positie de bestraling heeft plaatsgevonden. Kleine scherpe prikjes op de plakken waren voor mij het bewijs. En eigenlijk stelde mij dat wel een beetje gerust. Niet lang daarna kwamen mijn ouders met lekker eten aanzetten. Ik had ook wel honger. Daarnaast werd ik steeds vermoeider. Enerzijds door de bestraling maar zeer zeker omdat ik de nacht er voor niet meer dan 1 ½ uur had geslapen. Mijn vriend kwam ook nog even langs en nadat iedereen weer weg was ben ik gaan slapen voor zover je dat kunt doen in een ziekenhuis.

De geluiden die je ’s nachts hoort zijn anders dan thuis. Daar kun je nog wel eens wakker van worden. Maar minimaal 4 keer op een nacht komen de zusters langs. Wisselen van antibiotica, controles, etc. Daarnaast nog wat plassen door het vele vocht wat ik krijg toegediend maken de nacht er zeker niet langer op. En toch stond ik op zaterdagochtend eindelijk weer fit op. Ik had prima geslapen.

Wie mooi wil zijn moet pijn leiden. Dus als je iets wilt moet je er iets voor over hebben. Naast de antibiotica heb ik op zaterdag en zondag hier in het ziekenhuis niets te zoeken. Ik moet zorgen dat ik iedere 6 uur terug ben voor mijn portie. Met medewerking van ieder mag ik tussendoor lekker weg. Dus vandaag stonden om 12 uur Priscilla en Dani hier om mij op te halen. Lekker naar huis. Heerlijk in bad, relaxen en wat praten. Ik heb samen met Dani ons nieuwe Playstation spel (Fifa14) kunnen spelen. Tegen 18 uur was ik weer in het AvL terug. Ik rij gelukkig gewoon zelf. Ben verder niet afhankelijk. Na de dosis Antibiotica ging ik weer terug naar Almere alwaar we thuis lekker sushi hadden laten komen. Heerlijk om uit het ziekenhuis te zijn en samen met mijn gezin te eten. Zoals ik al zei, wie mooi wil zijn moet pijn leiden. Je moet er wat voor doen maar dan heb je wel wat. Na de koffie ging ik rond de klok van 22 uur wéér terug naar het AvL. Deze keer om de nacht door te brengen. Morgen een zelfde schema. Ik vind het niet erg. Zolang ik op deze manier maar thuis kan zijn. Maandag zal het wat anders worden. Dan is er gewoon te veel verkeer op de weg en kost het te veel tijd om heen en weer te rijden. Het is ongeveer 25 km en kost me zo’n 25 minuten. Op een doordeweekse dag duurt dat stukken langer. Toch zal ik hier maandag ook moeten verblijven. Ik denk dat ik of maandagavond om 00.00 uur de laatste antibiotica krijg of dinsdagochtend 06.00 uur. Dat hoor ik nog. Komende dagen heb ik dus nog wel wat kilometers af te leggen.

En zo kijk ik op mijn stoeltje, benen op bed, breed lachend terug op een heerlijke verjaardag. Dat had ik écht niet verwacht. Wat een geweldige dag was het!

 

Facebook Twitter
×