Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Powerrr

Wat een weekend! Toen de wekker zaterdagochtend afging wilde ik me nog bedenken door niet naar Barcelona te gaan. Ik voelde me nog altijd knap beroerd en had niet het idee dat ik nou in een stijgende lijn terecht was gekomen. Hoe moest ik in deze conditie het weekend beleven? Gelukkig hadden we vooraf afspraken gemaakt waardoor ik er toch genoeg vertrouwen in had.

Mijn broer Sander en goede vriend Martin zouden veel van me overnemen. Dat gaf vertrouwen. Ik kwam immers naar Barcelona om de wedstrijd van het jaar te bekijken.

Bepakt met alle medicijnen en handdoeken tegen het transpireren vertrokken we naar Schiphol. Ik zal de details van de douane maar besparen. De idioterie rondom zogenaamde veiligheid komt me mijn keelgat uit. Iedere keer moet ik mee om mijn prothese te laten zien. En aangezien ik me niet echt best voelde kwam het deze keer helemaal ongelegen. Al dat gedoe. Maar goed. We kennen het principe. Er is weinig keuze.

De voetbalwedstrijd was waanzinnig. El classico: Barcelona tegen Real madrid. We hadden waanzinnige goede plaatsen en zaten dicht bij het veld en de sfeer in het stadion was geweldig. Door alle adrenaline merkte ik dat weinig last had van vermoeidheid. Alsof er een schakelaar omging. Het geluid, het gezang en vooral de doelpunten waren onvergetelijk. Nadat de wedstrijd ten einde was moesten bijna 100.000 toeschouwers het stadion weer verlaten. Het stadion ligt midden in een woonwijk en je kunt je dus voorstellen dat alle beschikbare wegen direct verstopt raken. Er zat dus niets anders op dan met de stroom mensen mee te lopen. Maar mijn energie was wel zo’n beetje op voor die dag. Inmiddels was het tegen 21 uur geworden en nog altijd heerlijk warm. Het was zo’n 25 graden. Gelukkig kwamen we een restaurantje tegen waar we hebben kunnen dineren. Inmiddels was de meute weer verspreid en konden we op zoek naar een taxi die ons weer naar het hotel zou brengen.

Toen we op zondagochtend op zoek gingen naar een leuke locatie om te ontbijten zagen we een scooter verhuurbedrijf. We hoefden niet lang te aarzelen om alle drie op een tweewieler de dag door te komen. De temperatuur was opnieuw heerlijk en wij voeren als drie musketiers door Barcelona. Alle plaatsen die de moeite waard zijn hebben we aangedaan. Door het drukke verkeer en vooral alle eenrichtingswegen die de stad kent. Maar we kwamen altijd uit waar we wilden zijn. Het was geweldig. De kick van de vorige dag zat waarschijnlijk nog in mijn lichaam want ik beleefde een top dag. De energie leek terug te zijn gekomen in mijn lichaam. De medicijnen deden hun werk om de pijn in mijn maag te beheersen. Het was te gek. ’s Avonds dineerden we boven op Montjuïc. Met een prachtig overzicht over de stad was het een knaller van een afsluiting. Redelijk op tijd lag ik weer in bed. Want ondanks dat de kracht en energie weer terugkomen, blijft het van groot belang om op het juiste moment de rust te pakken.

Terwijl het nieuws over de heftige storm steeds enger werd vertrokken we maandag weer huiswaarts. Ik ben sowieso geen fan van vliegen maar met deze storm zag ik helemaal tegen de vliegreis op. Gelukkig viel alles achteraf enorm mee. Met slechts 15 minuten vertraging gingen we van 28 graden Spaanse zon naar 12 graden Nederlands herfstweer. We waren weer thuis. Een heerlijk weekend en vooral lekker om te ervaren dat de “power” weer wat terugkomt. Kom maar op!

Facebook Twitter
×