Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Geen verdere behandeling?

Vandaag kreeg ik de formele scanuitslag te horen van de laatste CT-scan. Een uitslag waarvan ik vooraf al kon aangeven wat de conclusie zou zijn.

De vraag was alleen nog hoe erg de bevindingen zouden zijn en waar het mij zou brengen in de glijvlucht naar beneden die de laatste weken is ingezet.

Want niet alleen heeft de kuur mij erg verzwakt en is mijn algehele conditie erg slecht geworden. Ik begin nu ook klachten te krijgen ten gevolge van de ziekte. Gek genoeg laat de scan zien dat de uitzaaiingen in mijn longen nauwelijks zijn gegroeid. Je moet echt je best doen om ergens een paar millimeter te vinden. Maar de uitzaaiing die in mijn buikwand is aangetroffen zorgt duidelijk voor de eerste problemen. Het doet zeer. De vervelende pijn is simpelweg lastig in mijn bewegingsvrijheid. De professor maakt zich vanaf nu serieus zorgen zoals hij zegt. Iets wat nog niet eerder is uitgesproken. Naast de zeurende pijn vallen de klachten tot nu toe nog mee. Ik kan het wat onder controle houden door dagelijks Ibuprovin en Paracetamol te slikken. Mijn basisconditie begint weer wat op orde te komen. Ik merk dat doordat ik overdag meer kan doen en de activiteiten ook wat langer kan volhouden. Vanaf nu probeer ik dat uit te breiden.

Formeel ben ik inmiddels gestopt met de DOV-studie. Ik trok het simpelweg niet meer. Los van de uitslag van vandaag. De vraag is nu alleen welke mogelijkheden blijven er over voor verder behandeling. Ik heb inmiddels aan tien studies meegedaan met wisselende resultaten. Het antwoord is eenvoudig. Momenteel is er in het AvL niets meer wat in aanmerking zou komen om mogelijkerwijs te proberen de soort kanker die in mij huisvest, te bestrijden. En dat was wel even onverwacht. Hoewel ik weet dat we na iedere kuur verder af komen te staan van de feitelijke oplossing. Ondanks dat ik regelmatig als eerste een compleet nieuw medicijn heb kunnen proberen blijft de hoop altijd daar. Zo ook de hoop dat er binnenkort toch iets beschikbaar komt en ik weer als een van de eerste kan proberen of het medicijn werkt. Maar zover is het dus nog niet. Mijn professor gaat komende week op zoek naar een mogelijkheid. Het kan dus ook zo maar zijn dat ik enkele weken niets kan doen. Wat er dan gaat gebeuren? Geen idee. Laten we maar hopen dat de kanker niet als een malle om zich heen grijpt. Want dan is het snel gedaan. Laten we maar hopen dat er weer een nieuwe studie beschikbaar komt. Want inmiddels heb ik één ding geleerd. Wekelijks zijn er ontwikkelingen. Ik maak dat van dichtbij mee.

Ik heb na 10 juli geen golfclub meer aangeraakt. Ik dacht er zelfs niet meer aan. Heel even dacht ik dat het voorgoed voorbij zou zijn toen ik een week of drie geleden hevige pijn kreeg op de plek van de uitzaaiing. Maar inmiddels voel ik me iets beter en staat mijn hoofd weer richting het groene gras en het kleine balletje. Van de week ga ik weer eens op een mat staan om wat balletjes te slaan. Hopelijk kan ik dan op 20 september meespelen met het Helmond Disabled Open. Het toernooi dat ik de afgelopen twee jaar wist te winnen.

Via mijn website werd ik door iemand getipt over Graviola. Een bladersoort waar men thee van drinkt en wat volgens de verhalen een gunstig effect heeft op kankercellen. Bij gebrek aan een kuur ga ik me dus nu maar eens daaraan wagen. Als het wat uithaalt hoor je het van me.

Facebook Twitter
×