Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Tramlijn 13

Ik ben weer thuis. Zaterdagmiddag mocht ik het AvL verlaten nadat ik er woensdagmiddag in ben gegaan. Het begon allemaal vorige week maandag. Of eigenlijk de donderdag ervoor al. Na enkele heerlijke weken waarbij we een paar dagen in Valkenburg zijn geweest en ook op onze favoriete stek in Ermelo, kon ik flink werken aan mijn conditie.

Ik was veel in de buitenlucht aan het sporten en er brak er een drukke periode aan. Ik speelde enkele golfwedstrijden en had mijzelf vrijwillig aangemeld om voor de NGG de beurs tot een succes te laten worden. Vervolgens werd ik weer genedeloos afgestraft.

De golfwedstrijden verliepen prima en na de eerste beursdag vorige week donderdag begon het. Ik werd onderweg naar huis niet echt lekker en voelde een duidelijk griepje opkomen. Met wat Paracetamol verliepen de overige beursdagen acceptabel. Het resultaat voor de NGG was er in het ieder geval. Afgelopen maandag had ik een afspraak in het ziekenhuis om de laatste experimentele behandeling af te ronden. Dat hoort er nu eenmaal bij wanneer een behandeling wordt beëindigd. Ik liet mij direct wat extra onderzoeken omdat mijn klachten aan het toenemen waren. Hoesten, benauwdheid, grieperig en mijn energie werd steeds minder. Al gauw bleek dat ik ook wat koorts begon te krijgen. Met de ervaringen van vorige jaar toen ik in korte tijd twee keer een longontsteking had leek een antibioticakuurtje afdoende. Niet dus.

In de dagen er na werd ik zieker en nam de koorts nog meer toe. Tijd om het ziekenhuis maar weer te bellen. Ik wist de boodschap die ik te horen zou krijgen al wel. Tijd om woensdagmiddag weer terug te keren naar het AvL. Daar bleek ik inmiddels al over de 38.5 te zitten en was het devies om te blijven overnachten zodat ik de antibiotica per infuus kon krijgen. Dat is wat krachtiger en werkt beter. De omgeving in het ziekenhuis is bekend en ik had de zusters op de afdeling al heel lang niet meer gesproken. Dus ik maakte van de nood een deugd. Dacht ik. Want tegen de avond ging de koorts omhoog naar 39.6 en voelde ik mij steeds zieker worden.

Ik begrijp dat je bij een longontsteking in dagen moet denken voor dat je herstel mag verwachten en kunt denken aan naar huis te gaan. Ik denk liever aan uren. Na een extreem slechte nacht was de donderdag eigenlijk zo weer voorbij. Eer ik er erg in had was het vrijdagochtend en leek er eindelijk wat verandering te komen in de koorts. Deze bleef nu onder de 38. Ik was op de goede weg. Uiteindelijk zou deze nog wat verder doorzakken waarna iedereen het wel welletjes vond en ik thuis ook kon uitzieken. En inmiddels lig ik met tussenpozen weer in mijn eigen bedje. Ik voel dat het herstel heel langzaam is ingezet. So be it! Ik barst nog van de spierpijnen in mijn schouders. Op de meest vreemde plekken voelt het pijnlijk aan. Gelukkig heeft mijn moeder stevige handen en behandeld mijn schouderspieren zoals het hoort. Al zou ik (te) veel willen, dat lukt gewoon nu niet. Dus zit er niets anders op dan te genieten van de zorgen van Priscilla. Maar ik ben weer thuis en dat is het belangrijkste. Ook al voelt het alsof ik ben overreden door tramlijn 13.

Facebook Twitter
×