Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

“Kalibreren”

“Kalibreren”, zo noem ik het als ik weer met een nieuwe kuur bezig ben en mijn lichaam allerlei signalen afgeeft. Bij de ene kuur ben ik met een dag gewend aan de medicijnen en bij de andere kuur duurt dat wat langer.

De medicijnen die ik nu iedere dag in de ochtend slik zorgen er voor dat ik me niet echt lekker voel. Ik houd de aversie van het slikken van grote capsules. Het trauma lijkt maar niet te verdwijnen. Gelukkig heb ik inmiddels wat trucjes voor mezelf bedacht waardoor ik relatief eenvoudig de medicatie slik.

De nieuwe kuur is niet echt eenvoudig. Ik ben iedere dag wel misselijk, soms heel kort maar soms ook heel heftig. Er hoeft niet veel te gebeuren waardoor ik begin te hoesten en te kokhalzen. Eten en drinken lukt aardig. Gisteravond vierde ik op een rustige manier mijn verjaardag voor onze ouders en broers met hun aanhang. Een kuchje ging over in een flinke hoestbui en voor ik het in de gaten had hing ik boven de wasbak en kwam alles eruit. Dat luchtte gelukkig wel op en alleen mijn ouders waren nog maar binnen.

Het meest hinderlijke van deze nieuwe kuur is de vermoeidheid. Ik ben niet vooruit te branden, alles is net even te veel en als ik dan al iets heb gedaan moet ik na 2 a 3 uur al weer even rusten. Het liefst op bed. En dan slaap ik ook nog zo een uur weg, niet te geloven. Als ik het dan weer afzet tegen de eerste 3 dagen van de kuur merk ik al wat verbetering. Mijn lichaam “kalibreert” er dus rustig op los en hopelijk wen ik aan de medicatie waardoor ik straks weer tijd heb voor leuke dingen. Nu nog maar even rusten en straks even naar buiten. De frisse lucht in.

 Morgen ben ik weer in het kader van het experiment de hele dag in het ziekenhuis. Diverse onderzoeken zullen plaatsvinden. En in de avond kan ik weer naar huis. Je moet er wat voor over hebben.

Facebook Twitter
×