Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Pijntjes en slechte dagen

Ik kan beter spreken over “onzekere dagen.” Sinds terugkomst uit Oostenrijk was ik moe, loom en lamlendig. Ik heb ook pijn in mijn rug en rondom mijn liesstreek. Het signaal “te veel".

 

De pijntjes bleven, de vermoeidheid werd erger. In eerste instantie had ik nog niet zo veel door. Maar nadat ik zaterdagavond terugkwam van een ski-evenementje met mijn werk in Spaarnwoude ging het licht al langzaam uit. Zondag was opzich een redelijke dag maar zondagavond was het over en uit.

De pijntjes bleven, de vermoeidheid werd erger. In eerste instantie had ik nog niet zo veel door. Maar nadat ik zaterdagavond terugkwam van een ski-evenementje met mijn werk in Spaarnwoude ging het licht al langzaam uit. Zondag was opzich een redelijke dag maar zondagavond was het over en uit. Maandag kon ik niet naar mijn werk gaan en meldde mij dus ziek. En toen begon mijn onzekerheid. Nog niet eerder werd ik angstig door het gevoel in mijn lichaam. Berekenend lag ik in bed, alle pijntjes wegzetten tegen argumenten die er op wezen dat er niets aan de hand hoeft te zijn. Hoe komt het dat ik moe ben? Waarschijnlijk door het vele skiën bedenk ik mij dan. Maar waarom heb ik dan last van mijn onderrug en mijn lies. Dat het nu aan de linkerkant is terwijl ik normaal rugklachten aan de rechterzijde heb. Er komt nog bij dat ik weer een paar “voorbeelden”te horen kreeg van mensen die zeer waarschijnlijk dezelfde klote ziekte hebben. En plotseling doemt er een onheilspellend gevoel op. Dat kutterige, kloterige, machtelose en vooral angstige gevoel. Ondanks dat ik niet zo’n paniekzaaier ben en ik vrij rationeel en helder kan nadenken lukte het me niet om de angst te onderdrukken. Ik zou het ziekenhuis gaan bellen om te vragen wat er loos kan zijn. Maar terwijl ik dat voornemen had wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik nou moest zeggen tegen de oncoloog. Ja ik heb veel geskied, drukke week, enzovoort. Ze ziet me aankomen dacht ik. En dan ben ik daar, wat dan? Ik zei vanmorgen tegen Priscilla de enige reden waarom ik nog geen contact had opgenomen; Angst.

Nadat ik drie dagen in bed ben gebleven en de beslissing had genomen om toch het AMC in te schakelen bleek dat mijn oncoloog niet aanwezig was. Vandaar dat ik nu morgen contact ga leggen. Ik voel me nu inmiddels wel wat beter. De pijntjes lijken wat minder te worden maar het vreemde gevoel in mijn lies niet. En daar maak ik me wat zorgen over. Als ik weet dat het het een spierblessure is of als er iets anders vergelijkbaar aan de hand is hoef ik me geen zorgen te maken. Nu gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik kan er niets mee doen en ik kan er niets aan doen. Er zit dus maar een ding op. Contact hebben met Dr. Westerman. Dat ga ik morgen dan ook maar doen.

 

Facebook Twitter
×