Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Bekaf van een heerlijke skiweek

Alle uren trainen en oefenen zijn niet voor niets geweest. Afgelopen week hebben we weer net zoals met Kerst, geskied in Oostenrijk.

De omstandigheden waren deze keer moeilijker dan in december. Er was veel poedersneeuw en behoorlijk wat hobbels op de piste. Iedere dag viel er ongeveer een 40cm verse sneeuw. Dit alles kostte ontzettend veel kracht tijdens het skiën. ’s Avonds was ik dan ook behoorlijk moe en ging, voor Oostenrijkse begrippen, redelijk vroeg mijn mandje in.

Naar mate de week vorderde ging ik steeds vroeger slapen. Het was dit of minder skiën. Zo hield ik het vol om deze vakantie iedere dag volop te genieten van het skiën. We hebben weer aardig wat tochten kunnen maken en een groot gedeelte van het skigebied kunnen doorkruizen. Helaas was de ski afstelling van de C-leg niet optimaal voor deze condities. De buighoek stond eigenlijk te recht. Het was beter geweest als ik meer kon doorbuigen zodat ik makkelijker kon corrigeren wanneer ik over een hobbel heen skiede. Nu moest ik erg veel opvangen met mijn rug. Het gevolg was dat ik wat pijn in mijn rug ontwikkelde. Ik moest het nemen zoals het was en kon uiteindelijk redelijk uit de voeten.

Ik heb deze keer ook weer geprobeerd te snowboarden. Niet echt een succes vond ik zelf. Op de wat steilere stukken van de piste kon ik maar moeilijk mijn evenwicht vinden. Zodra de hellingshoek iets minder was ging het best aardig. Eenmaal viel ik ongelooflijk hard op mijn gezicht. Zo hard dat ik er hoofdpijn van kreeg en er misselijk van werd. Daar schrok ik best van. Om maar te zwijgen wat ik dacht wat er los kan schieten of geactiveerd kan worden bij zo’n crash. Het koste mij ook te veel kracht die ik zo aan het einde van de week niet meer had. Hierop besloot ik om het snowboarden te beëindigen. Skiën vind ik leuker.

Nu ik eenmaal weer terug ben in Nederland moet ik bijkomen van alle inspanningen. Ik had eigenlijk een dag rust tussendoor moeten inbouwen. Dat ga ik de volgende keer toch anders doen. Aan de andere kant wil ik graag zien hoe snel ik herstel van de vermoeidheid. De enorme inspanningen eisen zijn tol, maar door het herstel wordt je sterker. Ik heb daarom besloten om het deze week rustig aan te doen. De schnitzels, patat en het bier hebben weer voor wat extra kilootjes gezorgd. Daar ga ik vanaf volgende week weer aan werken. Met een beetje geluk kunnen we dan ook verder met mijn hardloop prothese. Nu dus rusten. Ik heb wat spierpijn en voel wat pijntjes. Af en toe schieten er vertwijfelende gedachten door mijn hoofd. Iets wat normaal spierpijn is geeft me toch een wat onzeker gevoel. Stel je voor dat… Maar dan relativeer ik snel en bekijk het vanuit een andere hoek. Dat stelt gerust. Ik luister naar mijn lichaam en bekijk of de spierpijn minder wordt. Ik heb ook erg veel gedaan.

Vorige week ben ik nog op controle geweest in het AMC. Alles is voorlopig in orde. Longen zijn schoon en dezelfde dag had ik een telefonische afspraak met Dr. Bramer. De man die mij heeft geopereerd. Ook hij was verheugd met de ontwikkelingen die ik tot nu toe heb meegemaakt. Eigenlijk was hij stom verbaasd, nou ja, een beetje dan.

Nu zijn we weer thuis. Over tot de orde van de dag. Als het even kan gaan we proberen om deze winter nog een keertje te skiën. De sneeuwcondities zijn optimaal. De verwachting is dat de sneeuw nog lang zal blijven liggen.

 

Facebook Twitter
×