Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Hardlopen komt dichterbij

Vanavond zijn we naar Frank Jol in Hoorn geweest. Een inspirerende man met veel kennis en ervaringen. Mijn verwachtingen over hem werden meer dan waar gemaakt. Hij is enorm enthousiast en zet zich bijzonder in voor sporters met een handicap. Gedreven door zijn enthousiasme heeft hij al heel veel bereikt en betekent voor (top)sporters. Binnen het wereldje van prothesedragers is Jol een fenomeen.

Samen met Frank Jol, Priscilla en nog zo een enthousiasteling Dave, mijn instrumentenmaker, aan wie ik ook al veel te danken heb, hebben we de weg naar het hardlopen besproken. Doordat Otto Bock mij sponsort en hiermee in staat stelt om het beste materiaal dat voor handen is te gebruiken, ligt de mogelijkheid om weer te kunnen hardlopen voor het grijpen.

Ik kan bijna niet wachten. En tussen ons gezegd en gezwegen, een beetje hardloopprothese kost al gauw 15 duizend euries. En dan heb ik het nog niet over onderhoud, afstellingen, vervangingen etc. We zien wel.

Er is een nieuwe gipsafdruk van mijn stomp gemaakt. Het resultaat hiervan zie je op de foto. Dit gipsmodel wordt naar het land van Obama gestuurd. Daar staat een fabriek dat onderdeel is van Otto Bock en op basis van dit gipsmodel een speciale liner maakt dat speciaal geschikt is voor het hardlopen. De zogenaamde TEC liner (Total Environment Control). Dat geeft aan dat er serieus werk van wordt gemaakt. En daar ben ik de mannen en vrouwen van Otto Bock bijzonder dankbaar voor en een ieder die het goed met mij voor heeft. Als de liner klaar is wordt er een special hardloopkoker gemaakt. Dit is een extra verstevigde koker met een aantal ski-schnallen aan de zijkant om de koker goed vast te kunnen krijgen om mijn bovenbeen heen. In tegenstelling tot het systeem wat ik nu gebruik is de hardloopprothese dus niet met vacuüm. In eerste instantie gaan we een proefkoker maker. Als die klaar is gaan we testlopen. Of rennen, of zoiets. Daarna wordt er een definitieve koker gemaakt en kan ik goddank voor Forest Gump nadoen! Het zal een lange periode in beslag nemen om de trainingen uit te bouwen. Ik ben zo benieuwd hoe het zal voelen als ik weer energie terugkrijg bij een stap naar voren. En ik hoop dat de conditie van mijn stomp goed blijft. Het materiaal kan van goud zijn. Als mijn lichaam “stop” zegt, houdt het op. Daar ga ik uiteraard niet van uit. Vol spanning kijk ik uit naar het moment van mijn eerste dribbel.

Maar voordat het zover is gaan we eerst met een groep C-leg gebruikers, plus aanhang, skiën in Zoetermeer. Ik hoop dat mijn passie, mijn ervaring en vooral het voorbeeld van skiënde prothesegebruikers een voorbeeld kan zijn voor andere prothesedragers. Ik heb gemerkt dat er een hoge drempel is tussen iets willen en iets daadwerkelijk doen. Er zijn een aantal organisaties in Nederland die uitstekend werk verrichten met het organiseren van momenten waarop prothesedragers kunnen kennismaken met het skiën. En toch heeft de groep die vrijdag meedoet niet eerder de stap genomen om hieraan deel te nemen. Als ook meer een persoon na vrijdagavond door wil gaan en zichzelf als doel stelt om te skiën is mijn doelstelling bereikt.

Aanstaande dinsdag heb ik de tweemaandelijkse controle in het AMC. ’s Middags heb ik een belafspraak met de orthopedisch chirurg Dr. Bramer. Die heb ik al een tijdje niet gesproken. Ik wil hem laten weten dat alles goed gaat en waar ik nu sta. Stiekem hoop ik ook dat hij trots op zichzelf is met wat hij heeft bereikt tijdens de operatie en dat hij mij maar een doordraver vindt. Best! En daarna gaan we weer richting Oostenrijk. Een heerlijke week skiën tijdens de krokusvakantie. Zal het net zo goed gaan als in december? Tuurlijk.

 

Facebook Twitter
×