Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

Een wak “op” het ijs

Met mijn ijshockeyschaatsen van welleer ben ik vandaag samen met Dani en Priscilla naar de gracht achter ons huis gegaan om te schaatsen.

Gisteren heb ik al even “droog” op het ijs gestaan. Vandaag wilde ik zien of schaatsen nog tot de mogelijkheid behoord. Dik aangekleed om eventueel vallen wat te verzachten en met de slee onder de arm om op het ijs wat makkelijker te kunnen zitten liepen we naar de waterkant. De schaatsen gingen gemakkelijk aan.

Ik stond redelijk stabiel op het ijs. Mijn C-leg zette ik in de Ski stand waarbij er een maximale buighoek van de knie ontstaat. Langzaam zette ik mijn eerste schaatsmeters. Ik merkte al snel dat de grootste uitdaging zat in het bewaren van mijn evenwicht. Maar ik kon mij telkens redelijk in evenwicht houden door fors met mijn armen te zwaaien. Het schaatsen was zwaarder dan ik dacht. Als gauw moest ik mij ontdoen van mijn dikke winterjas en de extra trui die ik had aangetrokken. Het zweet stroomde van mijn voorhoofd af. Al doende ontdekte ik dat ik steeds meer druk op mijn prothesebeen kon hebben. Met korte schaatsbewegingen kwam ik vooruit. Ik merkte dat ik de controle over de schaats verloor zodra ik de schaats aan mijn prothese te ver zijwaarts bracht. Dit had te maken met het feit dat een hockeyschaats bol geslepen is. Een kunstschaats overigens hol en een noor in een punt. Doordat het ijzer bol is ontstaat er minder grip op het ijs wanneer de schaats te ver naar de zijkant wordt gebracht. Het gevolg is dat de schaats wegglijd zonder grip op het ijs te hebben. Ik vermoed dat ik met Noren een beter resultaat kan boeken. Toch ging ik weer met een voldaan gevoel van het ijs af. Ik kan nog schaatsen. Nu een kop warme choco met rum!

 

Facebook Twitter
×