Menu

WEBLOG foundation

Een grens is pas een limiet als je niet meer verder kunt

We zijn weer thuis

Een nieuw jaar! En toch moet ik bekennen dat het mij allemaal minder doet dan voorheen.

De jaarwisseling was leuk en erg gezellig maar ik was blij om weer in bed te liggen. Moe en voldaan van de dag skiend in de heerlijke buitenlucht. Het is een kleine formaliteit. Goed, het is nu 2009. So what? Ik ben bezig met 2010.

Tot die tijd moet ik kankervrij blijven. Geen onzekerheid of zo hoor, maar eigenlijk moet je constateren dat je met andere zaken bezig bent dan de jaarwisseling. Ik vond het heerlijk om weg van huis te zijn. Het jaar 2008 is een roerig jaar geweest. De ziekte en het intensieve herstel van Priscilla, het vermeende terugkomen van de kanker en last but not least, de hartaanval van mijn vader. Dus wegwezen. We gaan naar de sneeuw, naar het dorp waar we altijd komen.

Na een helse terugreis zijn we weer heelhuids thuis gekomen. Het was enorm druk op de snelwegen. We hebben er ruim 11 uur over gedaan. Zelfs de krant maakt melding van de lange files van gisteren.

Maar de lange terugreis weegt niet op tegen de hoeveelheid adrenaline, positiviteit en kick die ik heb beleefd op de vertrouwde pistes van de Skiwelt in Oostenrijk. Het skiën ging echt ongelooflijk goed. Geen enkele piste heb ik over hoeven slaan. Ik heb iedere dag op de latten gestaan en heb de heerlijkse bochten kunnen draaien. Ik verbaasde mezelf over het feit dat ik iedere dag de belasting aankon om meerdere uren te skiën. Niets 2 uur voormiddag en 2 uur in de namiddag skiën. Gewoon knallen! Goed, eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat we het wel rustiger aan hebben gedaan. We begonnen doorgaands rond de klok van 10:00 uur tot een uurtje of 15:00 uur. Het laatste uur gebruikten we om een gluhwein of choco met rum boven op de berg te drinken en vervolgens de laatste afdaling te maken. De conditie van mijn stomp is prima. Aanhet einde van de dag kreeg ik wel wat last van verzuring en uiteraard vermoeidheid. Maar zonder al mijn trainingen ter voorbereiding had ik het echt niet gered op deze manier.

De grootste uitdaging iedere dag was eigenlijk het materiaal. Mijn koker draaide door de grote krachten die erop los werden gelaten met grote regelmaat ten opzichte van mijn C-leg. Hierdoor kwam mijn been en dus de voet met de ski naar binnen te staan. Het skiën werd daardoor onmogelijk gemaakt. Ik moest dit dus telkens corrigeren door het geheel weer terug te draaien. Gelukkig leerde ik van mijn eerste val en had dus al het gereedschap bij me om de boel weer te corrigeren. Telkens waren mijn broer Sander en mijn vriend Patrick bij me in de buurt om eventueel te helpen.

Aanvankelijk zat ik in de lift met een ietwat recht been. Niet echt comfortabel. De afstandbediening die bij de C-leg zit werkte niet. Ik vermoede dat de batterij leeg was. Maar eigenlijk ging ik liever skiën dan dat ik een nieuwe batterij ging halen. Mijn oom en mijn vader boden uitkomst. Zij gingen voor mij op pad. Bijna vanzelfsprekend had de elektronicagigant in het dorp niet de juiste batterij. Wel werd duidelijk dat de batterij geen teken van leven meer gaf. De dichtstbijzijnde stad was de volgende halte. Daar werd een nieuwe batterij geplaatst. Maar een eerste test gaf niet het gewenste resultaat. De afstandsbediening werkte nog steeds niet. Ik besloot om deze zelf open te maken om te zien of de batterij juist was geplaatst en zag dat de hoofdschakelaar stuk was. Gelukkig kende ik in het dorp een winkel waar dit gesoldeerd kon worden. Na verschillende inspanningen werkte het nu eindelijk. Nou gedeeltelijk dan. Misschien is “niet optimaal” een betere bewoording. In het ieder geval kon ik nu wel met de afstandsbediening mijn been vanuit de ski-stand naar de gewone loopstand omschakelen en met een gebogen knie gaan zitten.

Nu kon ik skiend naar beneden komen, de aftstandsbediening gebruiken om mijn been te buigen en in de stoeltjes lift stappen. Nadat ik zat wijzigde ik in de stoeltjes lift weer de “loopstand” naar de “skistand” en kon zo verder skiën. Een stuk meer comfort en minder belastend voor mijn been. Het klinkt overigens makkelijker dan het in praktijk was. De afstandsbediening werkte (wellicht door de kou) niet altijd even accuraat. Ook was het signaal, een korte piep, in z’n geheel niet hoorbaar door de liftgeluiden en de geluiden om mij heen. Doordat mijn stomp wat kouder was voelde ik niet altijd het trilsignaal van de C-leg. Hiermee geeft de C-leg aan dat er verbinding is met de afstandsbediening. Desalniettemin is het een verbetering ten opzichte van het zitten met een stijf been in de stoeltjeslift. Kortom, ik heb weer wat ervaringen opgedaan die ik met de technici van Otto Bock zal delen en die wellicht voor een productverbetering kunnen zorgen.

Ik ga vanmiddag wat videomateriaal in elkaar zetten en dit op mijn site plaatsen. Ik weet dat veel mensen enorm benieuwd zijn hoe het er uit zag. Ik zelf ben erg tevreden en ben ook bijzonder benieuwd naar de reacties.

 

Facebook Twitter
×