WEBLOG
Nadat ik afgelopen dinsdag een heerlijke golfdag heb gehad, merkte ik dat de onderkant van mijn stomp wat gevoeliger werd. De plek waar ik vorig jaar een ontsteking had zitten speelde weer wat op. Wat tintelingen en korte pijn scheutjes gingen er door mijn stomp heen.
Vandaag heb ik gegolfd in Papenburg, Duitsland. Samen met een vriend van me waren we uitgenodigd door een relatie. Voor het eerst sinds lange tijd weer een 18-holes baan. Uiteraard met zo’n prachtig karretje racete we over de baan. De afstand is simpelweg te lang om dit lopend te doen. Ik hou dat nog niet vol en het is niet echt bevorderlijk voor mijn stomp.
Vandaag ben ik opnieuw bij Frank Jol in Hoorn geweest. Frank vervaardigd mijn hardloopprothese. Op 3 februari jl. is er een gipsafdruk van mijn stomp gemaakt. Op basis hiervan is er een speciale hardloopliner in Amerika gemaakt. Een soort sok van een centimeter dik. Deze sok moet de de schokken opvangen die mijn been te verduren krijgt bij het hardlopen.
Vorige week ben ik naar de Otto Bock fabriek in Duitsland geweest. Van woensdag tot en met vrijdag. De fabriek ligt in het plaatsje Duderstadt in de buurt van Kassel. Duderstadt is een stadje dat dicht tegen de grens van het voormalige DDR ligt. Tal van sporen zijn daar nog van te zien.
Mijn instrumentmaker organiseerde vandaag samen met Otto Bock een seminair bij de Trappenberg in Huizen. De vertrouwde omgeving waar ik alle vorderingen met mijn prothese heb meegemaakt.
Vanmiddag zijn we weer teruggekomen uit Oostenrijk. We besloten afgelopen week op het laatste moment om met z’n drieën nog 2 dagen te gaan skiën in het vertrouwde Going am Wilder Kaiser. De condities zijn ongelooflijk goed en dus zonde om er niets mee te doen. Daarnaast is het heerlijk om gekke dingen te kunnen doen.
Als ik nu mijn vorige WeBlog bijdrage lees lijkt het al weer zo ver weg en het lijkt alsof het niet over mij gaat. Ik voel me prima! Vorige week zijn we met z’n drieën naar Disney geweest. We hadden het Disney Hotel aan de rand van het park gekozen om te verblijven. Drie dagen lang over het park gezworven. Alles gezien en gedaan. En belangrijker, ik kon alles belopen en had nergens last van. Toegegeven, je let natuurlijk iets meer op de rustmomenten.
Zoals ik gisteren al schreef heb ik vandaag contact gezocht met het AMC. Tussen het werken door belde ik diverse keren met mijn oncoloog. Aan het einde van de middag kreeg ik haar eindelijk te pakken, of beter gezegd zij mij.